Archive for 2009

துண்டான கையும்,மிட்நைட் ஆட்டோ சவாரியும்.

"நாளைக்கு pathalogy லேப் இருக்குடா,கண்டிப்பா சினிமா போயே ஆகணுமா?"கேட்டான் வசந்த்.
"ஆமா படிச்சிட்டு போய் மட்டும் என்னத்த பண்ண போற,இன்னும் ரெண்டு வருஷம் இருக்குல்ல அதுக்குள்ள முடிச்சிடலாம்,வாடா"என்றவனை இழுத்தேன்.

தியேட்டர் போய் சேரும்போது நியூஸ் ரீல் சத்தம் கதவிடுக்கு வழியே குதித்து வந்தது ."டேய் சீக்கிரம்டா" என்றபடி கவுன்டரை நோக்கி ஓடினேன்.சொங்கிப்போய் உக்கார்ந்திருந்த கவுன்ட்டர் ஆள்,எந்த அவசரமும்,அக்கறையுமில்லாமல் டிக்கெட்டை பிய்த்து கையில் கொடுத்தான்.

சுமாரான கூட்டத்துடன் இருந்த தியேட்டரில் எங்கள் சீட்டை தேடிப்போய் அமர்ந்து ,வியர்வை துடைத்து நிமிர்ந்த போது டைட்டில் போட்டான்.
காட்சி ஆரம்பித்த சிறிது நேரத்தில் மூட்டை பூச்சியும்,அதைவிட அதிகமாக படமும் கடித்ததால் அந்த இருட்டிலும் வசந்த் என்னை திரும்பி முறைப்பது தெரிந்தது....நான் ஆர்வமாக படம் பார்ப்பது போல முகத்தை வைத்துக்கொண்டேன்.நான் திரும்பியவுடன் திட்டுவதற்காக என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

சிறிது நேரம் கழித்து திரும்பினேன்(அவன் ஆசை படியே) "டேய் வசந்த்,பாத்ரூம் போகணும் கொஞ்சம் துணைக்கு வரியா?" கேட்டவுடன் அவன் முறைப்பின் உஷ்ணம் அதிகமாகியது ,"படுத்தாதடா போய் தொலைடா....நான் தூங்கிகிட்டு இருக்கேன் படம் முடிஞ்சி போகும் போது எழுப்பு" என்றபடி சீட்டில் நன்றாய் அமிழ்ந்தான்.

மூன்று மெட்டி போட்ட கால்களையும்,ஒரு கொலுசு போட்ட காலையும் மிதித்து "சாரி"கேட்டு வெளியே வந்தேன்.

மைதானம் போன்ற இடம் வெறிச்சோடி போயிருந்தது..ஊரை விட்டு மிக தள்ளியிருந்த தியேட்டர் ஆதலால் ஒரே ஒரு பெட்டிக்கடை மட்டும்,அதுவும் நம்பர் போடப்பட்ட பலகைகளால் சாத்தியிருந்தது...தியேட்டரோடு கோபித்துக்கொண்டது போல ஒரு மூலையில் இருந்த பாத்ரூம் வரிசைகளை நோக்கி நடந்தேன்.

அந்த இடந்திற்கு மொத்தமாக ஒரேஒரு ஊசிப்போன பல்ப் தான் கஞ்சத்தனமாய் ஓளி தந்தது....தண்ணீர்,நிரம்பிய தொட்டியில் இருந்து வழிந்து என் செருப்பை தொட்டது.எல்லா கழிவறைகளிலும் இருட்டு உக்கார்ந்திருந்தது.

பந்த் நாள் கடைதெரு போல வெள்ளிகளற்ற வானம்.....பொட்டு வெளிச்சமில்லாத கருமேகங்களின் சொந்த வானம் ....எப்போதாவது லேசாய் தொடும் காற்று அத்துடன் வரும் உள்ளே ஓடும் படத்தின் சத்தம்......

ஒரு மூத்திரக்கோப்பைக்கு முன்னே நின்று ஜிப்பை இறக்கினேன்.....சொர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர் (புவி ஈர்ப்பு விசை). பின் தொட்டியில் இருந்து தண்ணீர் எடுத்து கை கழுவி....எதேச்சையாக...மிக எதேச்சையாக தான் பார்த்தேன்....

ஒரு மூத்திரப்பிறையில்...அது...அது...
ஒரு கை
வெள்ளை வெளேரென்று வெட்டப்பட்ட ஒரு துண்டான கை....
புதியதாய் ரத்தம் ஒழுகிக்கொண்டு....தீயில் கருகி நாற்றத்துடன்...
லேசாய் துடித்துக் கொண்டிருந்தது.....

பார்த்தவுடன் என் இருதயப்பகுதியில் சிலநொடிகள் எந்த அசைவும் இல்லை... நம்ப முடியாமல் மீண்டும் மலங்கப்பார்தேன்..அது உண்மையென மண்டையில் உரைத்து..... அதிர்ச்சியில் வாய்குழறி....."யிஈஈஈஈஈஈஈ"என்று அசிங்கமாய் கத்தி திரும்பி ஓட எத்தனித்து நீரில் வழுக்கி விழுந்து பின் எழுந்து ஓடினேன்.........

சோடா மூஞ்சில் அடிக்கப்பட்டு கண்விழித்த போது,என் முகத்தருகில் வசந்தின் கவலையான முகம் "என்னடா ஆச்சு",என்றான்.
"ஒரு கைடா,துண்டான கை...துடிச்சிகிட்டு இருக்குடா அங்கே"பாத்ரூம் நோக்கி கை காட்டி கோர்வையில்லாமல் உளறினேன்.

சுற்றி நின்றவர்கள் என்னை "மேல் மாடி" காலியானவனாய் பார்த்தார்கள்.
"எதையோ பார்த்துட்டு...."என்றவனை இடைமறித்து "இல்லடா கண்டிப்பா பார்த்தேன்"என்றேன் பயம் விலகாமல்.

இப்போது சுற்றி நின்றவர்கள் லேசாய் கலவரமானார்கள்.

"சரி,யாரவது ரெண்டு பேர் வாங்க போய் பாப்போம்"என்றது ஒரு நாட்டாமை.

நானும்,வசந்தும்,வேறு தைரியசாலிகள் இருவரும் மெதுமெதுவாய் பாத்ரூம் அறைகளை நோக்கி சென்றோம்.மற்றவர்களெல்லாம் எங்களை,பத்த வைத்த லக்ஷ்மி வெடியாய் பார்த்தார்கள்.
                ------------*****-----------

நான் முழுவது உள்ளே போகாமல் "அங்கே"என்று கை காட்டினேன்.

தைரியசாலி நே.1 லேசாய் போய் எட்டி பார்த்தார் "இங்க வந்து பாருங்க சார்"என்றார் என்னை நோக்கி.வேர்வை அருவியாய் உடலெங்கும் ஓட,வசந்தின் கையை இறுகப்பற்றிக்கொண்டு போய் எட்டிப்பார்த்தேன்...அங்கே.....

ஒன்றும் இல்லை.....எம்ப்டி...சூன்யம்.....

"எதையோ பார்த்து பயந்துருக்கு தம்பி" இது தைரியசாலி நே.2.
"என்னடா நீ இப்படி பண்ணிட்ட,இன்னும் ரெண்டு வருஷத்தில டாக்டர் ஆகபோறவன் நீ "கண்டிந்து கொண்டான் வசந்த்.

வெளியே வந்த மற்ற இருவரும் "ஏதோ நிழலை பார்த்து பயந்துட்டாரு"என்று மற்றவர்களிடம் ஒப்புவித்தார்கள்.
"காலா இருந்தாகூட நடந்து போயிருக்கும் கை எங்க போவும்" என்று ஜோக்கடித்தார் ஒருவர்.
"நான் பார்த்தேண்டா"என்று ஏழாவது தடவையாய் சொன்ன என்னை இடைமறித்து "எதுவும் பேசாதே,கிளம்பு நீ" என்று வாசலுக்கு கூட்டிப்போனான்.

"கண்ணால பார்த்தேன்,விளையாடேல்லாம் இல்ல"ஆட்டோவில் வரும் போதும் புலம்பலை விடவில்லை நான்.
"வெள்ளையாய்,கருகிப்போய்......" சொல்லிகொண்டே வந்தேன்.
"அமைதியாய் வா,hostelல பேசிக்கலாம்".

அப்போது ஆட்டோ ஒரு குலுங்கலுடன் brake அடித்து நின்றது...."சார்",என்று திரும்பினான் ஆட்டோகாரன்.......
"நீங்க பார்த்தது இந்த கையா பாருங்க"என்று இளித்தபடி சட்டையை தூக்கி காட்டினான்.

வெள்ளை வெளேரென்று...புதியதாய் ரத்தம் ஒழுகிக்கொண்டு....
தீயில் கருகி நாற்றத்துடன் ....லேசாய் துடித்தபடி.....அது...அது....அதே கை.
                                -----------*****-----------

பி.கு:என் இருதயத்தில் ஆர்டரீஸ்,வெயின்ஸ் எல்லாம் வீங்கிபோய்,நெருக்கியடித்து வெடித்து இன்ஸ்டன்ட்டாய் செத்துப்போனேன் என்பதை சொல்வதற்காக இந்த பின்குறிப்பு.

"பூவே இளைய பூவே"ஏன் சிறந்த பாடல்?

எனக்கு பிடித்த சில பாடல்களை இந்த தலைப்பின் கீழ் அலசி,ஆராயலாம் என்றிருக்கிறேன்.

"கோழி கூவுது"படத்தில் "பூவே இளைய பூவே"பாடல் எழுதியவர் வைரமுத்து,இசை(வேற யாரு) இளையராஜா.
இந்த பாடல் ஒரு பட்டணத்து வாலிபன்,தன் அழகான கிராமத்து காதலிக்கு பாடுவதாய் இருக்கும்.கேட்கும் போதே ஜில்லென்று,ஒரு ecstasyக்கு கொண்டு போய் விடும். இனி பாடல்...

"காமாட்சி இங்க இருக்கிற பூவெல்லாம் பார்க்கும் போது
எனக்கு உன் ஞாபகமாகவே இருக்கு,
இந்த லெட்டர் உனக்கு ஒரு வித்தியாசமான லேட்டராவே இருக்கும்.
பின் குறிப்பு ,தம்பி ராமகிருஷ்ணா கூச்சபடாமல் மத்த வரிகளையும் படித்து காட்டவும்"

"பூவே இளைய பூவே
வரம் தரும் வசந்தமேஏஏஏஏ.
மடிமீது தேங்கும் தேனேஏஏஏ.....
எனக்குதானே,எனக்குதானேஏஏஏஏ......."

முதல் இரண்டு வரிகளை லேசான voiceஇலும்,அடுத்த இரண்டு வரிகளும் high pitch இலும் வருவதும் அதற்கு மிக அருமையான பின்னணியும் இந்த பாடலின் தரத்தை சொல்லும்.இது ஒரு romantic song ஆனாலும் மலேசியா வாசுதேவனுக்குரிய கரடு,முரடுத்தனம் தெரியும்.அதுவே எனக்கு இந்த பாடலில் இளையராஜாவை விட M.Vயே அதிகம் பளிச்சிடுவதற்கு காரணம்.

"குழல் வளர்ந்து அலையானதே...இரவுகளின் இழயானதே"(இருமுறை)
"விழி இரண்டும் கடலானதே,எனது மனம் படகானதே.....
இளம் பளிங்கு நகம் சேர்த்ததே,நிலவு அதில் முகம் பார்த்ததேஎஎஎஎ"

இருமுறை வரும் முதல் வரி high pitch இல்,கத்திப்பாடுவது போல வரும்,
அடுத்த இரண்டு வரிகளும் ஸ்ருதி இறங்கி,காதலியிடம் சரணடைந்து விட்டாற்போல்,அவள் அழகில் மனம் லேசாகி,இளைப்பாறி பாடுவது போல தோன்றும்.Beautiful.

"இனிக்கும் தேனேஎஎஎஎ.......எனக்குத்தானேஎஎஎஎ........."
"இளஞ்சிரிப்பு ருசியானது...அதுகனிந்து இசையானது...(இருமுறை&high pitch)
குயில் மகளின் குரலானது,இருதயத்தில் மழை தூவுது.......
இரு புருவம் இரவானது....இருந்தும் என்ன வெயில் காயுதேஎஎஎஎஎஎஎ"

முதல் வரி highpitch இல் வரும்,அடுத்த வரி பள்ளத்தில் விழுந்து நம்மை தாலாட்டி தூக்கிப்போகும்.அதுவும் அந்த "காயுதேஎஎஎஎஎஎஎ" வில் ஒரு நீண்ட இழுவை வரும்...யப்பா chanceஎ இல்ல.இந்த பாடல் எனக்கு மிகபிடித்ததற்கே அந்த வரி தான் காரணம்.அந்த வரிகளின்  போது பாடலின் மீது அதிக concentrate பண்ண ஆரம்பித்துவிடுவேன்.

The very best song of Ilayaraaja+Malaysia vasudevan i think.
பி.கு:வைரமுத்து, பிரபுவுக்கு எழுதியதில் தனக்கு பிடித்த பாடல் என எங்கோ படித்தாய் நினைவு.

கொடியின் துணிகள்



கொடியின் துணிகள்




ஒவ்வொரு வீட்டின் கொடிகளும்
அதில் காயும் துணிகளும்-காதுகொடுத்தால்
கதைகள் ஆயிரம் சொல்லும்
கேளுங்கள்.

கணவன் மனைவி வாழும் வீட்டின் கொடியில்
புடவைகளும்,சட்டைகளும் வெவ்வேறு திசை
நோக்கி பறந்தபடி இருக்கும்-ஆனால்
உள்ளாடைகளோ பிணைந்தபடி இருக்கும்.

குழந்தைகள் வாழும் வீட்டில்
பொம்மைகள் போட்ட சட்டைகளும்,மூதிரத்துணிகளும்
காற்றில் மிகுந்து ஆடும் -பின்
தரைவிழுந்து புரண்டோடத்தொடங்கிவிடும்.

வேலையற்றவன் வீட்டின் கொடிகளில்
கறைபடிந்த வேட்டியும்,பழுப்பேறிய பனியன்களும்
யாராலும் எடுக்கப்படாமல்-வேறுதுணிகளோடு
சேராமல் ஒதுங்கித்தொங்கியபடி இருக்கும்.

ரிப்பன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கொடிகள்
கன்னிப்பெண் வாழும் வீட்டை சேர்ந்தவை-அவை
காய்ந்து விட்ட பின் அடுத்த மாடிக்கு
தப்பியோடிப்போய் விழுந்திருக்கும்.

விதவை வாழும் வீட்டின் கொடிகள்
எப்போதும் அறுந்துபோய் இருக்கும்-அங்கே
சாயம்போன புடவைகளும்,கவர்ச்சியற்ற உள்ளாடைகளும்
மதில் மேல் காய்ந்திருக்கும்.

கொடியில் காயும் துணிகள் இப்படிதான்-
வீட்டில் வாழ்பவர்களின்
இருப்பை மட்டுமல்ல,
நிலையையும் சொல்வதாய்
ஆகிவிடுகின்றது.


***உரையாடல் கவிதைப் போட்டிக்காக எழுதப்பட்டது***

அன்புடன்
நான்

கல்லூரி அனுபவங்கள் :JMC திருச்சி----2

 (தொடர்ச்சி) வீட்டுக்கு போனா எந்த காலேஜ் செலக்ட் பண்றதுன்னு பிரச்சனை,நான் coimbatore பக்கம் எதாவது காலேஜ் போகலாம்னு சொல்ல,
எங்க அம்மாவும்,தாத்தாவும்(மிரட்டல்!asusual) சதக் (கீழக்கரை) நல்ல காலேஜ் ,முஸ்லீம் காலேஜ் ,வாரத்துக்கு மூணு தடவை பிரியாணி போடுவாங்கனு சொல்லி (அன்னைக்கு புடிச்சது சனி)அந்த college ஐ தேர்ந்தெடுக்க வைத்தார்கள்.என் சொந்தக்காரங்க யாரோ சொன்னங்க "City சைடு படிக்க போன புள்ள கேட்டுபோயிடும்"(க்கும்).

          குடும்பத்தில் மூத்த பையன் ஆதலால் எப்பவுமே,எல்லாவற்றிருக்குமே நான் தான் "experimental rat", campus interview,lab facilities etc. எதை பற்றியும் பிரக்கை இல்லாமல்/தெரியாமல் கொஞ்சம் சந்தோஷமாக,சென்னை-பூக்கடை சரவணபவனில் புல் மீல்ஸ் சாப்பிட்டு விட்டு ஊருக்கு பஸ் ஏறினேன் (ராஜேஷ்குமார் பாணியில்:வாழ்கையில் பெரிய சூறாவளி வீசப்போகிறதேன்று தெரியாமல்....)

           பின் ஒரு நாளில் திருச்சி போய் Princi இடம் நின்ற போது எந்த பிரச்சனையும் பண்ணாமல் "NOC" தந்தார்,பின் TC வாங்கிகொண்டு 70% feeசும் வாங்கிகொண்டு,hostel மேட்ஸ் இடம் விடை பெற்று கொண்டு ஒரு வழியாக ஊருக்கு வந்து சேர்ந்தோம். (கண்டிப்பா தொடரும்...வுடமாட்டேன்)

பி.கு:TC வாங்க ஆபீஸ் கவுன்ட்டர் கிட்ட Q வில் நிற்கும் போது எனக்கு முன் சில seniors பீஸ் கட்ட நின்றுருந்தார்கள்,அவர்கள் turn வரும் போது பழக்கப்பட்ட accountant என்ன தம்பி மீசைய காணோம் என்றதும் உடனே அவன் அது பின்னாடி லாரில வருது சார் என்றான் முகத்தை சீரியசாக வைத்துக்கொண்டு ,எரிச்சலான அக்கௌன்டன்ட் இது சரியில்ல,அது சரியில்லன்னு அவன திருப்பி அனுப்பி விட்டார்.பின்னாளில் exam fees கட்டி,exam எழுதியிருப்பானோ என்னவோ தெரியவில்லை.

கல்லூரி அனுபவங்கள் :JMC திருச்சி----1

+2 result வந்து சில நாட்களில் என் தாத்தாவின் சொல்படி(மிரட்டல்!) திருச்சி ஜமால் முகம்மது collage இல் (தேவையே இல்லாமல் ) BCA சேர்ந்தேன்.
1000 திற்கு மேற்பட்ட மதிப்பெண் ஆதலால் எளிதாக இடம் கிடைத்து விட்டது.

                   முதல் நாள் Prof. வந்து "good morning sir எல்லாம் வேண்டாம்பா,எழுந்து நின்றாலே போதும்" என்ற போதும் சில நாட்கள் சில பேர் அதையே செய்து கொண்டிருந்தோம்."Introduce yourself"இன் போது என் 12th மார்க் கேட்டுவிட்டு பல பேர் "அட கிறுக்கா,அவ்ளோ mark எடுத்துட்டு இங்க ஏன்ல வந்த" என்ற மாதிரி பார்த்தார்கள்.வாத்தியார் கூட "ஏன்பா Engineering ல interest இல்லையான்னார்"."அப்படியெல்லாம் இல்ல sir"னு வழிஞ்சுகிட்டே உக்காந்துடுவேன்.

        அப்ப நான் ரொம்ப நல்ல பையன் (ச்சு..ச்சு இதுக்கெல்லாம் அழக்கூடாது) college விட்டு வந்தா புக் (crime novels,சுபா,PKP etc.) எடுத்துகிட்டு உக்காந்துடுவேன்.ஆனால் என் ரூம் mates 8 பேரும் ,நல்லா டிரஸ் பண்ணிக்கிட்டு St.Josephs,IG college,மலைகோட்டை பக்கம் கிளம்பிடுவாங்க.திரும்ப வரும்போது அட்டயில்லாத அதில் அதிகம் ஆடையில்லாத பெண்களுடைய photos தாங்கிய புத்தகங்களை வாங்கி வருவார்கள்.நைட் அதை சத்தம் போட்டு (ஒவ்வொருத்தனும் ஒவ்வொரு கதை) படித்து தொலைப்பார்கள்.

         பின் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவர்களுடன் பழகி ,அப்படியே மாமன்,மச்சான்னு கூப்பிட ஆரம்பிச்சு ,வாத்தியார்களை வந்துட்டாண்டா வண்ணாரபேட்டை தலையன் (வழுக்கை) னு கமெண்ட் அடிக்க ஆரம்பிச்சு.....மெஸ்சுல "அண்ணே,கொஞ்சம் தள்ளி உக்காருங்கன்னு" seniors கூட கலக்க ஆரம்பிச்சு .....கிரௌண்ட்ல,என்னாண்ணே short ball போட்டுடிங்கன்னு எகிற ஆரம்பிச்சு.......ஒரு நாள் தோஸ்த் படம் போய் தெனாவட்டா உக்கார்ந்து படம் பார்த்துட்டு ,அங்க ஒரு husband & wife கூட சண்ட போட்டுட்டு (நான் இல்லைங்க),நைட் ரெண்டு மணிக்கு நடந்தே சென்ட்ரல் பஸ் ஸ்டாண்டிலிருந்து hostel வரை வந்தோம் .

     Monthly டெஸ்ட்,cricket team selection னு கொஞ்சம் கொஞ்சமா involvement வரும்போது திடீரென்று councelling card வந்துருக்குனு வீட்ல கெளம்பி வரச்சொல்லிட்டாங்க....(கண்டிப்பாக தொடரும்)

பார்த்ததில் ரசித்தது

கண்களுக்கு நேரே ஒரு துப்பாகியை நீட்டி சுடபோவதாக அச்சுறுத்தும் போது(serious matter எழுதுனாலே தூய தமிழ் வந்துடுது) எந்தவித expressionsம் இல்லாமல் அதை பார்த்து சிரித்து கொண்டே இருக்க முடியுமா? அப்படி இருக்க முடியுமென்றால் அதற்கு எவ்வளவு மனதிடம் வேண்டும் !இப்படி ஒரு சீன் சென்ற வாரம் "கோலங்கள்" தொடரில் பதிவாகி இருந்தது,அதில் தோழர் பாலகிருஷ்ணன் அருமையான நடிப்பை வெளிப்படுதியிருந்தார்(always he) and it resembles something. அதுவும் அதற்கு முந்தைய sceneஇல் "shave" செய்து fresh ஆன முகத்துடன் "அவரை"போலவே வந்தது simply superb.ஒட்டு மொத்தமாக பார்க்கும் போது இதெல்லாம் ரொம்ப காலம் கடந்தவையாக தோன்றுகிறது but still.....

மேலும் சில blogல் படித்தபோது அது TRP rating காக செய்தது என்று comment டிருந்தர்கள்....ஆனால் என்னகென்னவோ அப்படி படவில்லை.
"உபயம்:so and so அவர்கள்,மாம்பழ கமிஷன் மண்டி,etc."என்று அவர்கள் வாங்கிய,வாங்காத வாங்கியதாக ஊரை ஏமாற்றும் பட்டங்களுடன் சேர்த்து போட்டிருக்கும் பாதி மறந்த நிலைக்கண்ணாடியை எல்லா கோவிலிலும்,பள்ளிவாசலிலும் பார்க்கலாம் என்ன பண்ண atleast அப்படி கொடுக்கவாவது ஆள் இருக்கேனு நினைத்து சந்தோஷபட்டுக்கவேண்டியது தான்.அது போலதான் இதுவும்.

தனக்கு option இருக்கற ஒரு மீடியால,மக்கள் மனசுல புரிய வைக்கிற அளவுக்கு கொஞ்சமாவது சொல்ல முடிஞ்சதில்லையா?கள்ளகாதலியும்,காதலனும் சேர்ந்து புருஷன கொல்றது,etc. இப்படி கொடுமை கூத்தாக நடக்கும் serialsகு மத்தியில் (கோலங்களும் இதற்கு விதி விலக்கு அல்ல) atleast தன் மனதில் இருப்பவற்றை 2 எபிசோடிலாவது எடுக்க முடிஞ்சது பாராட்ட தக்கதே.

இதனால இல்ல எதனாலையும் நம்ம தமிழ் சமூகம் திருந்த போறதில்ல...எப்பயும் போல "ஆதவன்" படம் பார்த்துட்டு "நயன்தாரா நல்ல உடம்ப கொறசிருக்கு இல்ல,மச்சான்!"அப்படினுட்டு போய்டே இருப்போம்...வாழ்க தமிழ்,வளர்க தமிழ்நாடு.
பி.கு: accidentalaஅ அந்த episode பார்க்கும் போதே தோணியது...2 or 3 daysல புது கடைய தொறந்ததால இன்னைக்கி போட்டாச்சு.

கல்யாண்ஜி கவிதைகள்

 
 

ஒரு முறை S ராமகிருஷ்ணன் நாவல்களை ஒரு மணி நேரத்தில் நூறு பக்கங்கள் வரை வாசிக்க முடிகிறதெனவும் ஆனால் கவிதைகளை அப்படி வாசிக்க முடிவதில்லை எனவும் கூறியிருந்தார்.ஏனென்றால் கவிதைகள் சொல்லவந்தவைகளை நேரடியாகவும் சொல்லாது,ரொம்ப விரிவாகவும் சொல்லாது.சூட்சுமம் மிகுந்தவை.
 
நாவல்கள் விஷயத்திலயே என் நிலைமை படு மோசம் மிக வேகமாக நாவல்களை படிக்கும் போது continous concentrationனால் மனது வேறெங்கோ தாவி விடுகிறது,உதாரணமாக டெலிபோன் டவர் முதலிய உயரமான இடங்களுக்கு  படிகளில்  ஏறுபவர்கள்  தற்காப்புக்காக  இடுப்பில் கயிறு ஒன்றை கட்டி இருப்பார்கள்,ஏனென்றால் ஒரே விஷயத்தை தொடர்ந்து,ஆழ்ந்து செய்து கொண்டே இருப்பதால் நிச்சயம் கவனம் இடரும்.என்னுடைய கவனம் பொதுவாக நாவலையொட்டிய   சம்பவங்களில்,அது தரும் அதிர்வாக எனக்குள்ளும் கற்பனை ஓடத் தொடங்கிவிடும்..சில சமயங்களில் மணிக்கணக்காக! ஆகவே வேகமாய் படிக்க முடிந்தாலும் இந்த அசை போடும் நிகழ்ச்சியால் நாவலை முடிக்க வாரக்கணக்கில் ஆகும்.
 
நாவலே இந்த லட்சணத்தில் இருக்க,கவிதைகளின் நிலைமை அதை விட மோசம் அதுவுமில்லாமல் சில கவிஞர்களின்  கவிதைகள் ரோட்டு தாரை குடிப்பதை போல அவ்வளவு கடினமாக இருக்கும்.தமிழில் இல்லாத வார்த்தைகளை  போட்டு கவிதை  என்று ஒப்பேற்றி  இருப்பார்கள்.கவிதைகள் படிக்காததற்கு இன்னொரு காரணம் நானும் "கவிதை" என்று தலைப்பிட்டு அப்படி ஒன்றை எழுத முயற்சி செய்வதாலும்,அதன் சாயல் வராமல் இருப்பதற்காகவும்!ஆனால் சிலரது கவிதைகளை படித்தவுடன் எளிமையாகவும்,அழகாவும் இருப்பதாக தோன்றும் கல்யாண்ஜியின் கவிதைகளை அந்த வகையில் ஒன்று,அவரது கவிதைகளில் எனக்கு பிடித்தவை இங்கே சில
சைக்களில் வந்த
தக்காளி கூடை சரிந்து
முக்கால் சிவப்பில் உருண்டது
அனைத்து திசைகளிலும் பழங்கள்
தலைக்கு மேலே
வேலை இருப்பதாய்
கடந்தும் நடந்தும்
அனைவரும் போயினர்
பழங்களை விடவும்
நசுங்கி போனது
அடுத்த மனிதர்கள்
மீதான அக்கறை
தானாய் முளைத்த
செடி என்கிறார்கள்
யாரோ வீசிய
விதையிலிருந்து தானே


தினசரி வழக்கமாகிவிட்டது
தபால்பெட்டியைத்திறந்து பார்த்துவிட்டு
வீட்டுக்குள் நுழைவது.
இரண்டு நாட்களாகவே எந்தக்கடிதமும் இல்லாத ஏமாற்றம்.
இன்று எப்படியோஎன்று பார்க்கையில்
அசைவற்று இருந்தது
ஒரு சின்னஞ்சிறு இறகு மட்டும்
எந்தப் பறவை எழுதியிருக்கும்
இந்தக் கடிதத்தை.


நீ வருவதற்காக
காத்திருந்த நேரத்தில்தான்
பளிங்கு போல்
அசையாதிருந்த தெப்பக்குளம்
பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.
தலைகீழாய் வரைந்து கொண்ட
பிம்பங்களுடன்
தண்ணீர் என் பார்வையை
வாங்கிக் கொண்டது முற்றிலும்;
உன்னை எதிர்பார்ப்பதையே
மறந்து விட்ட ஒரு கணத்தில்
உன்னுடைய கைக்கல் பட்டு
உடைந்தது
கண்ணாடிக்குளம்.
நீ வந்திருக்க வேண்டாம்
இப்போது


இருந்து என்ன
ஆகப் போகிறது
செத்துத்தொலைக்கலாம்.
செத்து என்ன
ஆகப் போகிறது
இருந்து தொலைக்கலாம்.

அன்புடன்
நான்

ஏன் எழுத வந்தேன்?

காரணம் எதுவுமில்லை....சின்ன வயசுல இருந்து கொஞ்சம் படிக்கிற பழக்கம் இருக்கு.அத develop பண்ணி....இப்படி கொஞ்சமா blog எழுத தொடங்கி ...அப்படியே சிறுகதை,பெருங்கதை எழுதி....chance தேடி சினிமால நடிச்சு ....மேடைல பேசி....காலைவாரி விட்டு MLA ஆகி.....பின்னாடி CM ஆகனும்னு ஒரு சின்ன கனவு இருக்கு(இது சின்ன கனவாடா?).........மத்தபடி பெருசா எதுவுமில்ல......

பி.கு 1: blog தொடங்கின ஆர்வத்தில கன்னாபின்னானு எழுதறேன் போல......கொஞ்ச நாளைக்கு அப்படி தான் இருக்கும்...பி.கு 2 :சீரியஸ் பதிவு,சிரிப்பு பதிவுனு எதுவும் இல்ல...as i told u before.தோன்றத எழுதுறேன்

பயணத்தின் முதல் படி

நான் பார்த்த இடங்கள் , படித்த புத்தகங்கள் இவைகளோடு கொஞ்சம் சேட்டை ,கொஞ்சம் காதல்,கொஞ்சம் கவிதை ! etc.ச்சும்மா just like that எழுதறேன்...மத்தபடி சமுதாயத்த திருத்தவோ(முடியுமா?),இலக்கியத்த வளர்கவோ இல்ல....
For my ref: Office,2nd shift ல எழுதுனது (வருங்கால சந்ததியினர் பார்த்து தெரிஞ்சிக்க..ஹி..ஹி)

- Copyright © துளி கடல் -