Archive for May 2011

மோகமுள்-தி.ஜானகிராமன்



கொடுங்காமம்
சில மாதங்களுக்கு முன்பு தி.ஜாவின் "அம்மா வந்தாள்" நாவலை படித்திருந்தேன்.ஆண்-பெண் உறவுகளை பற்றியும்,பெண்ணியம் பற்றி பெருங்கேள்வி எழுப்பிய நாவல் அது.மிகவும் திகைப்படையச்செய்தது.மோகமுள் நாவலையும் ஒரு எதிர்ப் பார்ப்போடுதான் துவங்கினேன்.
   நாவலின் ஆரம்பம் முதல் கும்பகோணத்து வீடுகளும்,தெருக்களும்,கோயில்களும்,நீர் நிறைந்து ஓடிய காவிரியும் படக்காட்சி போல கண்முன்னே விரிகின்றது.கன்னத்தில் கையூன்றி அருகில் அமர்ந்து கதைவாசிகளான பாபு,யமுனா,ரங்காவின் உரையாடல்களை பார்ப்பது போல போன்றொரு அனுபவம் மோகமுள்.
   கதை மிகுதியாக பாபுவின் பார்வையில் வருவதால் மற்றவர்களுடைய இயல்பும்,மனநிலையும் அவன் மூலமாகவே நமக்கு நிறைய இடங்களில் தெரிகின்றது.அதுபோல நடக்கும் எல்லா சம்பவங்களும்,பாத்திரங்களுமே பாபுவின் சிந்தனை ஓட்டத்தையும், மனநிலையையும் நிர்ணயம் செய்கின்றது.அவனுடைய குழப்பமும்,வலியும்,தவிப்பும் நமக்குள்ளே அழகாக கடத்தப்படுகின்றது.
      கும்பகோணத்தில் தங்கிப்படிக்கும் பாபுவிற்கு தனது தந்தையின் நண்பரான சுப்பிரமணிய அய்யரின் இரண்டாம் மனைவி பார்வதி,அவரது மகள் யமுனாவின் அறிமுகம் கிடைக்கிறது.யமுனாவின் அழகும்,லட்சணமும் அவன் மனதில் அவள் தெய்வத்தின் உருவாக குடிகொள்கிறது.மனிதப்பெண்கள் செய்யும் பெண்பார்க்கும் சடங்கு,திருமணம்,குழந்தை பெறுதல்,குடும்பம் இவைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட ஜீவனாக அவளை நினைக்கிறான்.ஆனால் அவள் தாயோ அவளுக்கு திருமணம் தள்ளி போவதை நினைத்து வெதும்புகிறாள்.ஒழுக்கம் பற்றியும்,அதனால் உள்ளம் ஒளி பெறுதல் பற்றியும் பாபுவின் தந்தை வைத்தி,அவரின் குரு ராஜுவின் போதனைகளை தெரிவிக்கிறார்.மானிடத்தவறுகளிலிருந்து  விடுபட என்னும் அதே காலகட்டத்தில் பாபுவிற்கு யமுனாவின் பால் தடுமாற்றம் ஏற்படுவது விந்தைதான்.  
                                                                 -----
      பாபு இசை பயிலும் ரங்கண்ணாவின் வாயிலாக தி ஜாவின் இசை மீது கொண்ட மோகம் புத்தகம் முழுவது தெறித்து கிடக்கின்றது.பழைய தஞ்சாவூர்,கும்பகோணத்துக்காரர்களின் வாழ்வோடு குழைந்து கிடந்த கர்நாடக இசை பற்றியும்,அவர்களின் இசையோடிணைந்த வாழ்கை முறை மீதும் நமக்கு தனியார்வம் வருகின்றது. ராகத்தின் உச்சியில் அதிராமல்,குலைக்காமல் பாடும் சாரீரம் தான் தெய்வத்தை தொடும் என்பது ரங்கண்ணாவின் நம்பிக்கை.உலகின் சுத்தங்கள் எல்லாம் ஒருங்கே அமைந்து வந்தவர் ரங்கண்ணா,தன்னுடன் இருக்கும் எல்லோரையும் பாதிக்கும் தன்மையுடைய அவர் இலையில் சொட்டும் நீரிலும்,ஓடும் அணிலிடம் கூட சங்கீதம் கண்டு மகிழும் குழந்தை போன்றவர்.                                                                 
                                                                 -----
    ஒருசமயத்தில் பாபு,பக்கத்துவீட்டு கிழவனின் இளம்மனைவி தங்கம்மாவுடன் தன் நிலை கட்டவிழ்ந்து போய் கூடிவிடுகிறான்.தவறிழைத்து விட்டதாக எண்ணி வாடும் அந்த நேரத்தில் தான் யமுனா மீதான காதல் அவனுக்கு புலனாகிறது.வேறொரு பெண்ணை தொடுகையில் தானே நமக்கான பெண் நினைவுகளில் வருவாள்?.இவ்வளவையும் யமுனாவிற்கு துரோகம் இழைத்த கதையாக யமுனாவிடமே கூறுகின்றான்.ஆனால் யமுனா அவன் வார்த்தைகளை சமுதாயத்தை காரணம் காட்டி அப்போது ஒதுக்கிவிடுகிறாள்.பாபுவை அது பெருந்தவிப்புக்கு ஆளாக்குகிறது.     யமுனாவின் மீதான அவனது மோகம் திசை மாறி இசை மீது பயணிக்கிறது.கண்களை மூடி இசையோடிணைந்து ரங்கண்ணாவிடம் சரணாகின்றான்.நிராகரிப்பின் வலியும்,ஏக்கமும் அவனது ஞானத்தின் மீது படர்ந்து அதை ஒளிவுபெறச்செய்கிறது.தனது குருவிற்கும் இஷ்ட மாணவனாக ஆகின்றான்.                                                                                                                      
                                                            -----
   நாவலின் இரண்டாம் பாகத்தை போன்றது சென்னையில் நிகழும் பாபு-யமுனாவின் மறு சந்திப்பும்,பாபு-ராமுவின் இசை பற்றிய வாதங்களும். ரங்கண்ணாவின் இறப்பிற்கு பின் மெட்ராசுக்கு வந்து பல வருடங்களாக வேலை செய்யும் பாபுவைதேடி யமுனா(வயதயும்,நிறைய பொலிவையும் இழந்து விட்ட யமுனா) உதவி கேட்டு வருகின்றாள்.பெற்றோர்கள் எவ்வளவோ வற்புறுத்தியும் அன்று போலதான் இன்றும் பிடிவாதமாக அதே சிந்தனையுடன் தான் இருக்கிறான் என்பதை அறிகின்றாள்.இதுவரை யாருக்கும் பயன்படாத தன் இளமையை,இத்தனை காலமாய் தனக்காய் எவ்வளவோ செய்துவிட்டு காத்திருக்கும் பாபுவிற்கு கொடுக்க விழைகிறாள்.இந்த இடத்தில் அவர்கள் சேர்வதற்கு தடையாக இருப்பவற்றை தி.ஜா (கொஞ்சம் செயற்கைத்தனமாக) விலக்கிவிடுகிறார்.
  மூச்சும்,வியர்வையும் கலந்து முடிக்கையில்,இத்தனை நாள் காத்திருப்பும்,தவிப்பும் இதற்குத்தான் என்றும் பாபுவை வேறு பெண்ணை திருமணம் செய்துகொள்ளச் சொல்கிறாள் யமுனா.இத்தனை வருடங்களாக குத்திக்கொண்டிருந்த மோகமுள் இனி என்ன செய்யும்?அவளை முதலில் பார்த்த நாளில் இருந்து யமுனாவின் தெய்வீக அழகின்,அம்சத்தின் மேல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மோகத்துடன்(infatuation),காதலும் வளர்ந்திருக்கிறது அதனாலேயே அவளோடு அவன் நிரந்தரமாக வாழ்வை இணைத்துக்கொள்ள நினைக்கிறான்.
     விதியின் கையில் தன்னை கொடுத்து விட்ட "நாளைபோக்கி"களின் சாமான்ய வாழ்கையை அவன் வெறுப்பதாலும்,யமுனாவின் உந்துதலாலும், கலையை காசுக்காக ,ரசிகர்களின் தன்மைக்கொப்ப மாற்றிப்பாடும் ராமுவிடம் (ரங்கண்ணாவின் சீடன்) ஏற்பட்ட வாக்குவாதத்தில் பாதிப்படைந்ததாலும் மகாராஷ்டிராவிற்கு தனது ஞானத்தை மெருகேற்றச் செல்கிறான் பாபு.செல்லும் அவனை யமுனா கணவனாக ஏற்றுக்கொண்டதாக கதை முடிகிறது.
                                                                   -----  
 கதையில் தங்கம்மாவின் பாத்திரப்படைப்பு ரொம்பவும் அற்புதமானது,பாபுவின் மீதான தன்னுடைய (கள்ளக்)காதலுக்காக கூட உண்மையாக இருந்து உயிரை விட்டு விடுகிறாள்.தங்கம்மா பாபுவின் மீது கொண்டாடும் காதல் போன்றது தான் தான் பாபு யமுனாவின் மீது கொண்டிருப்பதும்.ஆனால் தங்கம்மாவின் காதலில் அழுத்தமும்,சமுதாயத்தை மதிக்காத தைரியமும் அதிகம் அதனாலேயே அவள் உயிர் போய்விடுகின்றதோ என்னவோ?
  என்னை ரொம்பவும் கவர்ந்தது யமுனா தான்.கதையுடைய மொத்தக்கவர்ச்சியும் அவளை சுற்றியே இருப்பதெல்லாம் காரணமில்லை.கும்பகோணத்திலும் சரி,சென்னையிலும் சரி அவளது மனநிலையை ஆசிரியர் கதை முழுவது ஒளித்தே வைத்திருப்பதால் தான். தாஸ்தாவஸ்கியின் வெண்ணிற இரவுகளின் நாயகி இரு வேறு ஆண்களிடம் மனதை பறிகொடுப்பதை போன்றதொரு சூட்சமம் மிக்க பாத்திரம் யமுனா.
       தெரியாததை எழுதும் மேதாவித்தனத்தை விட்டுவிட்டு தெரிந்ததை மட்டும் வாண்ணமாக குழைத்து நாவல் முழுவதும் பூசியிருக்கிறார் தி.ஜா.கர்நாடக சங்கீதத்தில் ஒரு தேர்ந்த வித்வானுக்குரிய ஞானம் ஆங்காங்கே ஒளிவிட்டு அந்தக்கலையின் மீது நமக்கு ஒரு மரியாதை வருகின்றது.எளிமையான நடையும்,சொல்லழகும்,காமமும் கவர்ச்சியும்,மனதை தொடும் பல இடங்களும் நிரம்பிய இந்நாவல் இன்றளவும் சிலேகிக்கப்படுகின்றது.                                                                                                -----
   கதையை படித்த உடனே படத்தை பார்த்தேன்,நாவலுக்கு மட்டுமே உரிய நுண்ணழகை திரையில் கொண்டுவருவது சிரமம் தான்.ஆனாலும் படத்தில் நிறைய குறைகின்றது,எந்த impact உம் கொடுக்கவில்லை.நாவலின் சாராம்சம் படத்திற்கு முழுமையாக கடத்தப்படவில்லை என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.  
                                                                    -----
மனதிற்கும்,வாழ்கைக்கும் நெருக்கமாக இருப்பது சில இலக்கியங்கள் தான்.மோகமுள் அதிலொன்று.

இந்த பதிவை பற்றி தங்கள் கருத்தை தெரிவிக்கவும் :-)

அன்புடன்
நான்.

சட்டப்படி குற்றம்:மரணமொக்கை


என்ன நினைத்துகொண்டு இந்த மாதிரி படமெல்லாம் எடுப்பார்கள்?
கதை,கன்றாவியெல்லாம் யோசிக்காமல் நேராக காட்டுக்கு கேமரா பெட்டியை தூக்கிக்கொண்டு போயிருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறன்.

படத்தின் கதை என்ன? (ஹுக்கும்)
சமுதாயத்தில் பாதிக்கப்பட்டவர்களை திரட்டி,புரட்சி தமிழன் சத்யராஜ் ஒரு புரட்சி இயக்கம் நடத்துகிறார்.புரட்சியாளர்கள் சூட்கேஸ் உறையில் தைத்த ஆடையில்(இந்த costumeஐ மாத்தவே மாட்டிங்களாப்பா)அட்டை துப்பாக்கியை பிடித்தபடி காட்சிக்கு காட்சி சத்யராஜிற்கு சல்யூட் வைக்கிறார்கள்,கயிற்றில் ஏறுகின்றார்கள்,இறுக்கமாக உடை அணிந்திருக்கும் பெண்களிடம் கடலை போடுகின்றார்கள்,விஜய் பாட்டுக்கு குத்து டான்ஸ் ஆடுகின்றார்கள்.
     படம் முழுக்க சத்யராஜ் வேகாத வெயிலில் இரண்டு,மூன்று சட்டை,மேல்கோட்டு,கழுத்தில் மப்ளர்,சைடு தொப்பி எல்லாம் போட்டுகொண்டு,சைடு வாயில் சுருட்டை இழுத்துக்கொண்டு,புல்லட்டில் போய்கொண்டு (இப்படி எல்லாம் டிரஸ் போட்டால் மட்டும் சே குவாரா ஆகிவிடவும் முடியாது,புரட்சியை கொண்டு வந்து விடவும் முடியாது என யாராவது இவர்களுக்கு சொன்னால் தேவலை) பெரியார்,சே வசனங்களை ஸ்க்ரீனை பார்த்து எச்சில் தெறிக்க பேசுகின்றார்.பார்க்கும் நமக்கும் நம் தலைமுடி,வயிறு,கழுத்து,போட்டிருக்கும் ஜட்டி,அமர்ந்திருக்கும் சீட் எல்லாம் புரட்சி தீ பற்றி எரியத்தொடங்குகின்றது.

   இவர்களெல்லாம் சேர்ந்து எல்லா அரசு இலாகாவிலிருந்தும் பத்து பத்து பெருந்தலைகளை கடத்துகின்றார்கள் (ரமணா படத்தை பார்த்திருப்பார்கள் என நினைக்கிறன்),அவர்களுக்கும் சத்யராஜ் கடுங்காப்பி,சோறு எல்லாம் போட்டு சிலபல வசனங்கள் பேசி திருத்தி,தங்கள் வழிக்கு கொண்டு வருகின்றார்கள்.அவர்களும் நம்ம நித்யானந்தா(நித்யானந்தா மாதிரி),ராசா (ராசா மாதிரி) சமுதாயகிருமிகளையெல்லாம் பினாயில் போட்டு சுத்தப்படுதுகின்றார்கள்.

   இன்றைக்கு டி.வி சீரியல்களில் கூட மீட்டிங் என்றால் ஏசி ஹாலை காட்டுகின்றார்கள்,இந்தப்படத்தில் போலீஸ் மீட்டிங் ஏதோ ஒரு ஓட்டு வீட்டில் நடக்கிறது,CM மீடிங்கில் எம்.ல்.எ கள் இடமில்லமில்லாமல் ஒருவர் மடியில் ஒருவர் அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.விஜய் SAC யிடம் பணம் தரமாட்டேன் என்றிருப்பார் போல!எல்ல காட்சிகளிலும் சரி ,நடிப்பவர்களிடமும் மகா மொன்னைத்தனம்.

     சத்யராஜ் அண்ட் கோ வை தேடிப்போகும் சுரேஷ் அண்டர்வேர் தெரிய கைலியில் மாறுவேடத்தில் சத்தியமங்கலம் பஸ்ஸ்டாண்டில் இறங்குகிறார்.இறங்கியதுமே துப்பாக்கியை வாங்கி பப்பரக்காவென்று பின்புறம் சொருகிக்கொள்கிறார்......ங்கொய்யால இதுக்கு எதுக்கு மாறு வேஷம்னு புரியல.....நேரா பூ விக்கிற பொம்பளைகிட்ட போய் "ஏம்மா...இந்த காட்ல தீவிரவாதிங்க யாராவது இருக்காங்களாம்மா?" என்கிறார்.அந்த இடத்திலேயே இந்தப்படம் உலகத்தரத்தை எட்டி விடுகின்றது.

   SAC படத்தில் கோர்ட் சீன்,கற்பழிப்பு சீன் இருந்தே தீரும்.இப்படத்தில் வரும் கோர்ட் சீனில் வக்கீல் பிரபாகர்(சீமான்) வாதாடுகையில் "ஜட்ஜ் அய்யா....நாம வாங்கற ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் வரி கட்றோம்....சோப்பு தூளுக்கு,அரிசி பருப்புக்கு...ஏன் உப்புக்கு கூட வரி கட்றோம்...இது யாருக்குமே தெரியறதில்லை" என்கிறார்.அதற்க்கு ஜட்ஜ் ராதாரவி "அட எனக்கே இது புதுசா இருக்கே பிரபாகர்"என்று டைமிங் காமெடி செய்கிறார்.நமக்கும் சிப்பு,சிப்பா வருது!

   க்ளைமாக்சில் ஜெயிலில் இருந்து அசால்டாக தப்பிக்கும் மத்திய மந்திரி ராசராமனும்,இன்னொரு எதிரியான வெங்கடேஷும் போலீசால் நெருங்க முடியாத சத்யாராஜை கொல்ல வருகின்றார்.அவர்களை ஒரு சிறுவன் வதம் செய்ய "இனி வரும் காலம் இளையதளபதிகளின் காலம்" என்ற முழக்கத்துடன் படம் முடிகின்றது.இதுபோல படத்தில் பல காட்சிகள் மயிர்கூசச்செய்கின்றன. முழு படம் முடிகையில் மயிர் கொட்டிப் போனாலும் ஆச்சர்யப்படுவதற்கில்லை.

   இவரை போன்ற ஒரு இயக்குனருக்கு ஏன் நிறைய படங்களை தரக்கூடாது?இவருக்கு நிகரான சமகால இயக்குனர் விஜய.டி.ஆர் மட்டுமே.இவர்கள் இருக்கும் வரை நமக்கு காமடிக்கு பஞ்சமில்லை. இப்படத்தை ஆஸ்காருக்கு அனுப்ப நம்மை நம்மை போன்ற ரசிகர்கள் ஏன் போராட்டம் நடத்தக்கூடாது?படத்தில் கலைஞர் குடும்பத்தையும்,ராசா,திமுகாவையும் போட்டு சாணி மிதிப்பதால் அம்மா ஆட்சிக்கு வந்தால் அதையும் செய்வார்கள்.

    இவ்வளவு திராபையான படத்தை சமீபத்தில் தமிழ் கூறும் நல்லுலகம் கண்டதில்லை.குருவி,வில்லு படத்தில் கூட ரசிக்கும்படியான விஷயங்களை கண்டுபிடித்துவிடலாம் (முடியுமா?)...இந்த படத்தில.....ஹு..ஹும் ஒன்றும் சொல்றதுக்கில்லை.நிறைய தமிழ் இயக்குனர்களுக்கு புரட்சி,காதல் போன்றவைகளின் ஆழமோ,உண்மையோ புரிவதே இல்லை.அதனை தப்பர்த்தம் எடுத்துக்கொண்டு இவர்கள் வழியில் படமெடுத்து கொச்சைபடுத்துகின்றார்கள்.

  மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு சென்னை-வடபழனியில் தங்கியிருக்கையில்-வாயில் எப்போதும் சினிமாவை,ஸ்டுடியோவை பற்றிய பேச்சும்,அழுக்கேறிய ஜீன்சுமாக,சிகரெட்டையே உணவாகக்கொண்டு வாழும்,நல்ல கதையை வைத்துக்கொண்டு சினிமா சான்ஸ் தேடி அலையும் எத்தனையோ இளைஞர்களை பார்த்திருக்கிறேன்.இது போன்று காசை வைத்துகொண்டு சினிமா என்ற பெயரில் ஒன்றை எடுத்து பார்பவர்களை சாகடிப்பதை விட முன்னேறத்துடிக்கும் இளைஞர்களுக்கு 30-40 லட்சம் உதவி செய்து புண்ணியம் தேடிக்கொள்ளலாம்.

பி.கு:முதன் முதலில் எழுதியிருக்கும் தமிழ் படத்திற்கான விமர்சனம் இது.படத்தை பார்த்த எரிச்சலினாலும்,ஆற்றாமையினாலும் இது போன்ற படைபிற்கு எழுத வேண்டியதாகப் போய்விட்டது.

அன்புடன்
நான்.

- Copyright © துளி கடல் -