குழந்தைகள்  யாவரும் ஒரு விசித்திரமான கண்ணாடியை போன்றவர்கள்....நம்முள் எங்கோ ஒளிந்திருக்கும் கேலியை,கிறுக்கு தனத்தை எடுத்து நமக்கே காட்டுவார்கள்.

குழந்தைகளிடம் பல முகங்கள்,குரல்கள் காட்டி பெரியவர் விளையாடும் காட்சியை கவனித்திருக்கிறீர்களா?நேரப்போக்கில் பெரியவர்கள் குழந்தையை போல் மாறி விடுபவர்களாகவும்,குழந்தைகள் அவர்களை தீவிரமான முகத்துடன் உற்று  நோக்கும் பெரியவர்கள் போலே மாறி விடுவதை காணலாம்.

வயிற்றிலிருக்கும் சிசுவை தொடாமலே அதன் ஸ்பரிசத்தையும்,நுகராமலே அதன் வாசனையும் ,பார்க்காமலே அதன் அழகையும் ஒரு தாய் உணர்கிறாள்.
அந்த சதை பிண்டத்தின் மேல் அளவுகடந்த கருணையையும் காதலையும் வளர்த்துக்கொள்ளகிறாள் இல்லையா ? அந்த சிசுவின் மொத்த வாழ்கையையும் அந்த பத்து மாதத்தில் எத்தனையோ முறை ஓட்டி  பார்க்கிறாள் இல்லையா? 

 ஒரு பச்சிளம் குழந்தையை எப்போதாவது குளிப்பாட்டி இருகின்றீர்களா?உற்சாக மிகுதியில் அது கையை,காலை குலுக்கி நம் மீது தண்ணீர் வாரி இறைப்பதையும்,முகத்தை தொடுகையில் திமிருவதையும்......குழந்தையை குளிப்பாட்டுவது ஒரு கலை.
மேலும் அப்போது குளித்த குழந்தையின்  அந்த சோப்பு வாசனையும்,அதன் மேனியில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் லேசான கதகதப்பும் நம்மை எப்படி ஒரு நிலைக்கு கொண்டு செல்லும்!

உடம்பு நிறைய பௌடரை அப்பிக்கொண்டு,தங்க இழைகள் போன்று முடிகள் பறக்க,லேசான பிஞ்சுக்குறட்டையுடன் தூங்கும் சிசுவை கண்டு பொறாமை கொள்ளாதவர்கள் இருக்க முடியுமா? அது தாயாகவே இருப்பினும்.

குழந்தை நடக்கத்தொடங்கி,ஓடத்தொடங்கி அதற்க்கு விளையாட்டு புத்தி வருகையில்-தாய்க்கும் அதற்கு கொஞ்சம் இடைவெளி விழுகின்றது.தாயை விட்டு பிரிந்து பொம்மையோடு குழந்தைக்கு  ஈடுபாடு வரதொடங்குகின்றது. எந்ததாயும் லேசாக கலங்கிப்போகும் காலகட்டமது.மடியிலேயே சுற்றி விளையாடிய குழந்தை கீழிறங்கி ஓடத்தொடங்கியதால் வரும் ஏக்கம்.குழந்தையின் அந்த ஓட்டம் அதன் வாழ்கை முடியும் வரை இருந்து கொண்டே இருக்கும்,அதன் பின்னே அந்த தாய் நிற்காமல் ஓடிகொண்டே இருப்பாள்.அது தாயாக இருப்பதின் சாபம்.அதற்கு தான் சுதந்திரம், நட்பு, தனிமை,காதல்,காமம் போன்ற எத்தனை எத்தனை காரணிகள் அவர்களுக்கிடையில்.

குழந்தைகளை  பற்றி எழுத நினைக்கையில்,பழைய போட்டோக்களை  புரட்டும் போது ஏற்படும் உற்சாகமும்,குறுகுறுப்பும் எழுகின்றது.இன்னும் எழுதலாம்,இன்னும் எழுதலாம் என ஊற்றாக சிந்தனை ஊறிக்கொண்டே இருக்கின்றது.அது மட்டும் இன்றி சிறு வயதிலிருந்தே எங்கு ஒரு,எந்த ஒரு குழந்தையையும் உற்று நோக்கி ரசிக்க தொடங்கினேன்.அதன் செயலும்,அழகும் என்னை எப்போதும் அதிசயப்பட செய்திருக்கிறது.
பஸ்சிலோ,டிரைனிலோ நிற்கும் தாய்,தந்தையிடமிருந்து அவர்கள் குழந்தையை வாங்கி என மடியில் இருத்திக்கொள்வதில் அவ்வளவு உற்சாகம் எனக்கு,அதனோடு பேசி விளையாடி,அது இறங்கிப்போகையில் பிரிவுத்துயரே வந்துவிடும்.   இன்றளவும் ஒரு குழந்தையை தூங்க வைப்பதிலேயும்,குளிக்க வைப்பதிலேயும்,புது வார்த்தைகள் கற்றுதருவதிலும்,வேடிக்கை காட்டுவதிலும் அலாதி பிரியம் எனக்கு.

குழந்தைகளோடு சேர்ந்திருக்கும் போதும் நம் சிறு வயது ஏக்கங்களும்,ஆசைகளும் பூர்த்தியாவது போல் இருகின்றது மேலும் நமது நிகழ் காலத்தின் துயரங்களும்,வலிகளையும் கொஞ்சம் மறந்து அவர்கள் நிழலில் இளைப்பாராவும் முடிகின்றது இல்லையா?

பின் குறிப்பு:இவையெல்லாம் அனுபவத்தில் எழுதியவை அல்ல. அனுபவம் வேண்டுமென்ற என்ற ஏக்கத்தில் எழுதியவை.

(இன்னும் வரும்)

அன்புடன்
நான்.

4 Responses so far.

  1. Ramya says:

    Kudiya sikiram ungalukum fathima kum intha yekkam theera kadavulai vendugiren:-)

  2. Ibrahim A says:

    வருகைக்கு நன்றி ரம்யா.

  3. இந்த இன்னல்களை எல்லாம் நீங்கள்
    அனுபவிக்க வேண்டும் என வாழ்த்துகிறேன்..
    பல குழந்தைகள் பெற்று வாழ்க வளமுடன்.

  4. Ibrahim A says:

    வருகைக்கு நன்றி அருணா ......இன்னல்கள் தான் தற்போது அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

- Copyright © துளி கடல் -