Archive for July 2012

தமிழ் சினிமாவின் அபத்தங்கள்

    

   கல்தோன்றி,மண் தோன்றுவதற்கு முன் தோன்றிய தமிழ் சினிமாவின் அபத்தங்களை  வரிசை படுத்தினால் அது நீண்டு கொண்டே போகும்.எவ்வளவு தான் டெக்னாலஜி முன்னேறினாலும் இந்த க்ளிஷேக்கள் குறையவே இல்லை,புதுசு புதுசாக மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றது.

1.கிராமத்து கதைகளில், ஹீரோவை மேலாடை விலகிய படியே சுற்றி சுற்றி வந்து காதலிக்கும் கிக்கான அத்தை/மாமன் மகள் ஒருத்தி இருப்பாள்.ஹீரோ அவளிடம் கொஞ்சி விளையாடி கழித்து விட்டு பின் புதிதாக அந்த ஊருக்கு ஹை-ஹீல்ஸ், மிடியுடன்  வந்திறங்கும் வில்லனின் தங்கையே காதலிப்பார்.அதுவும் அவளுடன் முதலில் சண்டையிட்டு,அவள் திமிரை அடக்கி,புடவை கட்ட வைத்து.......இறுதியாக கேணச்சிறுக்கியான அத்தை மகள் ஹீரோவை காப்பாற்ற குண்டடி பட்டு சாக,நாயகன் நாயகி கை கோர்த்துக்கொள்வார்கள்.

2.நம் ஹீரோயின்கள் ஹீரோவுடன் கட்டிபுரண்டு,பாடல் காட்சிகளில் காட்டக்கூடாததை எல்லாம் ஒளிவு மறைவின்றி (பின்னணியில் ஆடுபவர்களுக்கு கூட சேர்த்து) காட்டிவிடுவார்கள்.ஆனால் வில்லனோ அல்லது எதாவது ரவுடியோ மேலாடையை தொட்டு விட்டால் கூட போதும்....கத்தி ஊரை கூடி.... .யப்பா அநியாத்திற்கு சீன் போடுவார்கள்.

3.குண்டடியோ,கத்திகுத்தோ ஹீரோவின் அம்மாவிற்கோ,தோழனுக்கோ நிகழ்ந்து விட்டால்.ஹீரோ அவர்கள் அருகில் வரும் வரை உயிர் போகாது, அது எத்தனை நாளானாலும் சரி. பின்னர் கதாநாயகனின்
கண்கள் சிவக்கும் படி,தலை சிலுப்பும்படி எதாவது சொல்லி மண்டையை போடுவார்கள்.

4.கதாநாயகன் டுடோரியல் காலேஜ் மாணவனாக இருந்தாலும் சரியே,கதாநாயகியின் அதிகாரவர்க்க தந்தையுடன் மல்லுக்கு நிக்கும்  போது "டேய்..நான் ஒரு குரல் கொடுத்த போதும்,மொத்த ஸ்டூடண்ட்ஸ் படையே என் பின்னால நிக்கும்" என்று சவடால் விடுவது.
(ஏன்டா நீ _____ கொழுப்பெடுத்து காதலிச்சா அது உன் வீட்டு பிரச்சனை, இதுக்கு ஏன்டா படிக்கிற பசங்களை இழுக்கரிங்க!)

5.ஹீரோ  வாடகை சைக்கிள் கடை வைத்திருந்தாலும் சரி,அவரை பற்றி பேசும் எவனாவது சொல்லும் டயலாக் " அவரு மேல கையா வச்சீங்கன்னா,தமிழ் நாடே பத்தி எறியும்"
(தமிழ் நாடு என்ன சோளக்கொல்லை பொம்மையாடா ?...... இந்த டயலாக் கேட்டா எனக்கு பத்திகிட்டு வரும்....) ஷங்கர் படத்தில் கண்டிப்பாக வரும் இது.

6.நமது கதாநாயகன்கள்-
இரும்பு ராடல் அடித்தால் கூட அசர மாட்டார்கள்,அம்மாவிடம் அடங்கி போவார்கள், 
குழந்தைகளோடு குழந்தையாய் விளையாடுவார்கள் (நாயகி அதை பார்த்து மெய்மறந்து நிற்பார்),
யாரையும்,ஏன் முதல் மந்திரியை கூட அவர்கள் நினைத்தால் உடனே சந்திப்பார்கள்,
அவர்களுக்கு நகரின் எல்லா வழிகளும்,எல்லா இடங்களும் உள்ளங்கை  நெல்லிக்கனி.
டூயட் பாட ஹீரோயினுடன் தனியாகத்தான் போவார்,நூறு அடியாட்களை அடிக்கவும் தனியாகத்தான் போவார்.
எவ்வளவு பெரிய வில்லனிடம் இருந்தும் அவரால் அரை நொடியில் துப்பாக்கியை பறித்து விட முடியும்.
ஆனால் எவ்வளவு துப்பாக்கி கிடைத்தாலும் அதை தூக்கிபோட்டுவிட்டு கை,கால்களால் தான் சண்டையிடுவார்.

7.பன்ச் பேசி ஹீரோ சாகடிப்பது போதாதென்று இயக்குனர் வேறு நடுநடுவே வந்து பேசிவிட்டு அல்லது ஆடிவிட்டு செல்வார்.அப்படி செய்தால் அந்த மூஞ்சியை நாம் விரைவில் கதாநாயகனாக பார்த்து,சகிக்க தயாராக வேண்டுமென்று அர்த்தம்.

8.ஹீரோ சிக்ஸ் பேக் டெவலாப் செய்தால் போதும்,படம் நெடுக்க ஹீரோயினை விட அதிகமாக சட்டையை கழற்றி உடம்பை காட்டிக்கொண்டே இருப்பார்.வர வர சிக்ஸ் பேக் மோகத்தால் ப்ராயிலர் கோழி போல் உடம்பிருக்கும் ஹீரோக்கள்  கூட சட்டையை கழட்டற  ஆரம்பித்து விட்டார்கள்...சை.

9.படத்தின் முதல் பாதி வரை நமது ஹீரோயின்கள் மாடர்ன் டிரஸ்களில் கவர்ச்சிக்குண்டாக  வலம் வருவார்கள்.பின் பாதியில் முழுக்க முழுக்க போர்த்திக்கொண்டு புடவை,நெற்றி வகிடில் கும்குமம் சகிதமாக ஹீரோவின் அம்மா பின்னால் நிற்பார்கள்(அடக்க ஒடுக்கமாம்!) .சில படங்களில், கிளைமாக்ஸ் காட்சிகளில் புடவையுடன் அவர்கள் சண்டை போடுவதையும் காணலாம்.

10.வெளிநாட்டில் எடுக்கப்பட்ட படமாக இருந்தால்,அந்த நாட்டின் பிரதானமானவற்றையே சுற்றி சுற்றி படமெடுத்து நம்மை வெறுக்க வைப்பது.உதாரணம் ,பில்லா படத்தில் கிட்ட தட்ட எல்லா காட்சிகளிலும் தெரியும் மலேசியாவின் ட்வின் டவர்ஸ்.

இதையெல்லாம் விட முக்கியமான ஒன்று,

11.முதலிரவு காட்சிகளில் நாயகன் நாயகியை தொட்டவுடன் அவர் வெக்கிச்சாய்வார்.பின்னர் நாயகனும் சாய்வார்,அப்போது விளக்கு அணைக்கப்படும்(அப்போ ரூம்குள்ள இருந்து லைட் ஆப் பண்றது யாருப்பா), பின்னர் திடீரென்று புல்லாங்குழல் இசையுடன் விடிந்து சூரியனை காட்டுவார்கள்.நாயகன் மேல் சட்டையின் இரண்டு பட்டன் மட்டும் திறந்திருக்க தூங்குவார்,நாயகி நெற்றிப்பொட்டு கலைந்திருக்க, உதிர்ந்த மல்லிகை சரத்துடன்...இதுக்கு பேரு முதலிரவு காட்சியா? ( இப்படி நீங்க பண்றதாலதான் நாங்க இங்கிலீஷ் படத்த பார்க்க ஆரம்பிச்சோம்).

12.சில சமயம் முதலிரவு காட்சியில் நாயகன்-நாயகியை தொட்ட பின் நேராக வெளிநாட்டிற்கு சென்று டூயட் பாடுவார்கள்.ஏன்டா பாட்டு பாடற நேரமாடா அது ? அந்த நேரத்துல அங்கேயெல்லாம் ஏன்டா போறீங்க?



குறிப்பு:இந்த தலைப்பில் இன்னும் நிறைய எழுதலாம் போலேயே.......பொறவு பார்ப்போம்.

அன்புடன் 
நான்

அளவிலாக் காதல்:ஒரு தொடக்கம்

ஒரு தொடக்கம்

என் காதலை  பற்றி 
பெருமை பட ஒன்றும் இல்லை,
என் சுவாசம் போல் 
அதுவும்.

   எந்த காதலிலும் எப்போதும் எந்த பெருமையும்,உயர்வும் இருப்பதே இல்லை ஆனால் சுவாசத்தை விடவும் மிக இன்றியமையாததாக இருக்கின்றது.சிக்கல் படுத்திக்கொள்ள முடியாத ஒரே விஷயம் காதல் மட்டும் தான்.எவ்வளவு முட்டாள் தனமாக அது இருக்கிறதோ அவ்வளவு சிறப்பாக,நெருக்கமாக அது ஆகின்றது இல்லையா?அதென்னதது முட்டாள் தனமான?.....படிக்க படிக்க தெரிந்து கொள்வீர்கள்

   காதலை பற்றி கொஞ்சம் எழுதலாம் என்று நினைகிறேன்.எவ்வளவு செருப்படி வாங்கிய பொழுதும் இன்னும் வற்றாமல் ஊறிக்கொண்டே   இருக்கும் அந்த காதலை பற்றி(மட்டும்) அத்தியாய அத்தியாயமாக எழுதலாம் என்று நினைகிறேன்.இருவர் சேர்ந்து படைக்கும் அந்த உலகத்தை நான் படைக்கலாம் என்று நினைகிறேன்.எதையாவது எழுதுவதென்றால் அதை அச்சு இயந்திரம் அச்சடித்து துப்புவதை போல் எழுதிதொலைக்க முடியாது.ஆகவே மனித வாழ்கையிலிருந்து கொஞ்சம்,திருடுபோன என் டைரியிலிருந்து கொஞ்சம்,கற்பனை மிக அதிகமாக கலந்தடித்து எழுதலாம் என்று பார்கின்றேன்.

   எனக்கு உன் வங்கி கணக்குகளில் விருப்பம்,நீ வாங்கும் உன் சொந்த வீட்டில் விருப்பம்,உன் புஜங்களில்,திமிரும் மார்புகளில் விருப்பம் அதனால் உன் மீதும் விருப்பம் என்று எண்ணித்தொடர்ந்த காதலில்லை இது.

      செல்போனும்,கூகுளும்,கேஏப்சியும் தோன்றாத காலகட்டத்தில் நிகழ்ந்த கதையில்லாத கதையிது.அவளை பஸ் ஏற்றி விட்டு விட்டு,பின்னாலேயே நலம் விசாரித்து,கடிதங்கள் எழுதி,கடிதங்களுக்கு காத்து நின்று,எப்போது காண்போம் என்று விழிப்பந்துகளை வழி மீது எறிந்து காத்திருந்த காலம்.
இப்பொழுது போல் எஸ்எம்எஸ்ஸில் அளவுக்கு அதிகாமாக வார்த்தைகளை பேசி பேசி வீணடிக்காமல்,வார்த்தைகளை பார்த்து, பொறுக்கி சேகரித்து-கிடைக்கும் சின்ன சின்ன நேரச்சந்துகளில் பேசி வளர்ந்த (கொஞ்சம் பழைய) காதல்.
நினைக்கும் போது எடுத்து செலவு செய்ய பணமில்லாமல் கொஞ்சம் வறுமையில் உழன்ற நடுத்தரவர்க்க காதல்.
நகர பேருந்துகளிலும்,கடற்கரையிலும்,ரயிலடியிலும் நிகழ்கால சந்தோஷங்களை,எதிர்கால பயங்களை பற்றி பேசி செழித்த காதல்.

    நீ எனக்கு என்ன செய்தாய்,நான் உனக்கு என்ன செய்ய, நீ  என்ன  வாங்கி  கொடுப்பாய்,நீ ஏன் எனக்கு காத்திருக்கவில்லை என்ற புத்தி ஜீவி தனமான கேள்விகளை கேட்காமல் அன்பால் மட்டுமே பின்னப்பட்ட சம்பவங்கள்.

   என் மேல் உண்மையான அன்பிருந்தால்?! உன் பெற்றோர்களை வீட்டை விட்டு துரத்து,என் பெற்றோர்களின் பாதங்களை நக்கு,என் வீட்டில் பன்னி குட்டி ஒன்றை வளர்கிறேன் அதற்க்கு உன்னை பிடித்தால் தான் எனக்கு உன்னை பிடிக்கும் எனவே அதனுடன் சேர்ந்து மலம் தின்னு என்ற ஈனத்தனமான,போலியான விஷயங்கள் எல்லாம் இதிலே வராது.
காதலை  தவிர மற்ற எல்லா விஷயங்களையும் கேட்டு அதி முட்டாள் தனமாக கை கால் உதறி அடம் பிடித்து காதலித்தவனை/வளை   நெஞ்சுவலிக்கும்,தூக்கு கயிற்றிற்கும் தள்ளி ரத்தம் கக்கி சாகடிப்பது போன்ற அதிர்ச்சி காட்சிகளை இதில் எதிர் பார்க்க கூடாது.

    எந்த ஒரு செயல் செய்தாலும் அதில் ஒவ்வொன்றிலும் இவள் நமக்கவே பிறந்தவள் என்று எண்ண வைக்கும் பேரழகும், பேரன்பும்  கொண்ட  காதலியும்.உலகின் மொத்த இன்பங்களையும் அவள் ஒருத்தியிடமே காணும் காதலனும் கதையின் மாந்தர்கள்.இவர்கள் இருவர் மட்டுமே கதையின் மாந்தர்கள் ஆதலால் ,இவர்களை பற்றி இப்போது பெரிதாக சொல்ல வேண்டியதில்லை.

   எந்த அமைப்பும்,வரிசையும்,கதைகுண்டான எந்தவொரு வரைமுறையும், முடிவும் ,தொடக்கமும்,காலமும் இல்லாமல் எழுதவே எண்ணுகின்றேன். ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் ஒரு சுவாரசியமான சம்பவம் அல்லது உரையாடல்.அவ்வளவே.

பார்ப்போம் எதுவரைக்கும் போகிறதென்று.



அன்புடன் 
நான் 
பின்குறிப்பு:ஏற்கனவே பத்து பதினைந்து அத்தியாயங்களுக்கு மேல் கண் விழித்து,சோறு தண்ணி இல்லாமல் எழுதி விட்ட படியால் அதை போஸ்ட் செய்வது மட்டுமே இனி வேலை.

உயிரில்லாத வீடு



புது வீடு ஒன்றை கட்டுகையில் என்ன தோன்றும்? இது எங்களுடைய அறையாகப்போகின்றது,இங்கே அவளுக்கு பிடித்த வண்ணம் இருக்க வேண்டும்,நம் மனதுக்கு பிடித்தவர்களோடு தனிமையில் இங்கே இருக்கலாம்,நம் குழந்தைகள் இங்கே விளையாடும்,இங்கே தூங்கும்,பெரியவர்களுக்கு இந்த ரூம் தான் வசதி... இப்படியாகத்தானே? ஆகவே மனிதர்கள் தான் ஒரு வீட்டின் அஸ்திவாரம்,கூரை,சுவர் எல்லாம் இல்லையா ? அவர்களது அன்பாலும்,நெருக்கத்தாலும் வண்ணமயமாகிப்போவது தான் வீடு.லட்சங்கள் இழைத்து,சில்லறையை செதுக்கி வீடு வளர்ந்தாலும் அது உடனே அழகாகி விடுவதில்லை.மனிதர்களே அதை அழகாக செய்கின்றனர்.
 
சரி,இப்போது எதற்க்கிதல்லாம்? 
ஆம் நான் வீடொன்றை கட்டிக்கொண்டிருக்கிறேன்.அது சம்பந்தமான புலம்பல் தான் இப்போது.
எல்லா வீட்டிற்க்கும் அது கட்டப்படுவதர்க்கும் ஏதோ ஒரு காரணம் இருக்குமல்லவா? எங்கள் வீடு கட்டப்படுவதற்கு வித்யாசமான காரணமொன்று உண்டு...அது-நான் சந்தோஷமாக தான் இருக்கிறேன் என்று என் மீது இன்னும் கொஞ்சம் அன்பு வைத்திருப்பவர்களை நம்பவைத்து அவர்களை சந்தோஷமாக வைக்க நான் செய்த முயற்சி இந்த வீடு.
இன்னும் நான் உயிரோடு இருக்க,எனக்கு வாழ்வின் மீது கொஞ்சமேனும் கொஞ்சம் பற்று இருக்கிறதென்று என்னை நானே நம்பவைத்துக்கொள்ள நான் செய்து கொண்ட ஏற்பாடு இந்த அரைகோடி வீடு என்றும் சொல்லலாம்.

அதன் கூரைகளிலும்,சுவர்களிலும் என் துயரத்தை எங்கேயாவது மறைக்க முடியுமா என்ன முட்டாள் தனமாக தேடி,முடியாமல் திணறுகின்றேன்.எது எனக்கு நிம்மதியை தருமென்று குழந்தை போல் எல்லாவற்றையும் கலைத்து தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்.இல்லாத மூளையை,அதன் திறனை வீட்டு வேலையில் செலுத்தலாம் என்று பார்க்கின்றேன்.அதன் வளர்ச்சியில் என் பங்கு இருக்க வேண்டுமென்று முயல்கிறேன். இதிலெல்லாம் இருந்து நான் மீண்டு நானாவேன் என்று மற்றவர்களை போல் நானும் எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

அப்படி இருந்தும்  சில நேரங்களில் இதையெல்லாம் தூக்கிபோட்டு விட்டு போகலாம் போல் ஒரு அயர்ச்சி,வெறுப்பு.எதனால்?எதனால் என்றும் புரிகின்றது.நாம் எந்த செயலை செய்தாலும் அதற்க்கு ஒரு காரணம்-destiny இருக்க வேண்டும்.ஒரு செயலை அதுவும் பெரியதொரு செயலை செய்ய முற்படுகின்றோம் என்றால் அதற்க்கு ஒரு உந்துதல், முதற்காரணம்  இருக்கவேண்டுமல்லவா அப்படி எந்த ஒன்றும்-அது எனக்கு இதில் தெரியாததாலோ என்னவோ தான்.

பெரிய அறைகளுடனும்,பூசப்பட்ட சுவர்களுடனும் அழகாக,களையாக தான் இருக்கின்றது,ஆனால் இது எப்படி உயிர் பெறப்போகின்றது என்பது விளங்கவில்லை.
உன் வீட்டையும் உன் நண்பனையும் பார்த்தால் உன்னை புரிந்து கொள்ளலாம் என்பார்கள்.அவ்வகையில் எனக்கு இந்த வீட்டிற்க்கும் ஒரு ஒற்றுமை உண்டு-என்னை போலவே என் வீடும் உயிரற்றது.


அன்புடன்
நான்.

- Copyright © துளி கடல் -