The bounty hunter (2010)- ஹாலிவூட் திரைப்படம்-என் பார்வையில்



இந்த படத்தின் கதையை "கணவன்-மனைவி-பிரிதல்-சேர்தல்" என்ற நான்கு விஷயங்களுக்குள் அடக்கி விடலாம்.விவகாரத்தாகி பிரிந்து போன கணவன் மனைவி சேர்கிறார்கள் அதை கொஞ்சம் காதலுடன் ,கொஞ்சம் நகைச்சுவையுடன்,கொஞ்சம் அடிதடியுடன் சொல்ல முயற்சித்திருக்கிறார்கள்.

மைலோ(Gerad Butler 300 படத்தில் சிக்ஸ் பேக்குடன் சண்டை போட்டவர்) ஒரு பௌன்டி  ஹன்டர்,ஜெயிலுக்கு வராமல் பெயிலில் சுற்றிக்கொண்டிருப்பவர்கள் , கோர்ட்டில் ஆஜராகதவர்கள் போன்றவர்களை பிடித்து ஒப்படைப்பவர்களை அமெரிக்காவில் BH என்பார்கள்.நிகோல் (jennifer annitson) ஒரு பத்திரிக்கை நிருபர்,மைலோவின் முன்னால் மனைவியான இவர் ஒரு கார்  விபத்து  விஷயத்திற்காக ஜெயிலுக்கு போய்,சொன்ன தேதியில் கோர்ட்டில் ஆஜராகாமல் திரிபவர்.

நிகோலை பிடித்து கோர்ட்டில் ஆஜர் படுத்தும் பொறுப்பு மைலோவிடம் வருகின்றது. தனக்கு கொஞ்சமும் பிடிக்காத முன்னாள்  மனைவியை பிடித்து ரோட்டில் இழுத்துப்போக வாய்ப்பு கிடைத்ததை எண்ணி சந்தோஷத்துடன் அவளை தேடத்துவங்குகின்றான்.சீக்கிரமே அவளை கண்டுபிடித்து விடுகின்றான்.ஏனென்றால் அவள் எந்த நாளில்,எந்த நேரத்தில் எங்கே இருப்பாள் என்று கணவனான அவனுக்கு தெரிவதால்.(இன்னும் நிகோல் சம்பந்தப்பட்ட எதையும் அவன் மறக்கவில்லை).

தான் ஒரு முக்கியமான கொலை வழக்கை துப்பறிந்து கொண்டிருப்பதால் தன்னை விட்டு விடுமாறு  நிகோலே  கேட்கிறாள்,ஆனால்  மைலோவோ  அவளை ஜெயிலில் தள்ளுவதிலேயே  குறியாக இருக்கிறான் (பின்ன கசக்குமா என்ன?).பின்னர் அந்த கொலை வழக்கில் சம்பந்தப்பட்ட வில்லன்கள்   நிகோலை துரத்துகின்றார்கள் ,சூதாட்டத்தில் நிறைய தோற்று கடன் வைத்திருக்கும் மைலோவையும் ஒரு கும்பல் துரத்துகிறது. இருவரும் தப்பியோடிக்கொண்டே அந்த கொலை சம்பந்தப்பட்ட  விஷயங்களை தேடுகின்றார்கள் (மைலோவின் நெருக்கமான போலீஸ் நண்பன் அதில் உடன்பட்டிருப்பதாக சந்தேகப்படுவதால் மைலோவும்  நிகோலுடன் இணைந்து கொள்கிறான்).

ஒரு கணவன் மனைவிக்குள் எவ்வளவு பெரிய பிரச்சனையாக இருப்பினும்  சரி,அடித்துப்புரண்டு ரோட்டில் உருண்டாலும் சரி , அவர்கள் பிரிந்து எத்தனை வருடமானாலும் சரி அவர்கள் சேர ஒன்றே ஒன்று தான் தேவை..ஒன்றே ஒன்று...அது அவர்கள் இருவரும் பேசிக்கொள்ள தனியாக ஒரு ஐந்து நிமிடம்.இது உலகப்பொது.ஏதாவது எப்படியாவது ..அவர்களுக்கு மனிதனலோ, கடவுளாலோ ஏற்படுத்தப்பட்ட ஒரு 300 நொடிகள் போதும். அப்படி ஒரு சில நிமிடங்கள் மைலோவும்,நிகோலும் மனம் விட்டு பேசுகின்றார்கள்,முடிந்த பிரச்சனையை பற்றி பேசாமல், அதற்கான  விளக்கங்களை திரும்பத்திரும்ப நோண்டாமல், ஒருவர் மேல் ஒருவர் பயித்தியமான அன்புடன் வாழ்ந்த வாழ்கையை பற்றி பேசுகின்றார்கள்,எதை இழந்தோம் என புரிந்து கொள்கிறார்கள் (மேலும் இதை தடுக்க எந்த தாடி வைத்த **** பையனும் இங்கு இல்லை).அப்போதே அவர்களுக்கும் நமக்கும் தெரிந்து விடுகின்றது அவர்கள் மீண்டும் சேரப்போகின்றார்கள் என்று.

பின்னர் இருவரும் ஒரு வழியாக கொலைக்கான காரணத்தையும், வில்லனையும் பிடித்து அழித்து,தங்கள் நண்பன் மேல் எந்த குற்றமும் இல்லையென நிரூபித்து ஒருவழியாக..கொஞ்சம் சப்பையாக படத்தை முடித்து விடுகின்றனர்.

வெயிலுக்கு சுருக்கி வைத்திருப்பது போலவே எப்போதும் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு திரியும் ஜெரார்ட் பட்லர் பெரிதாக ஒன்றும் செய்வதில்லை,இரு பக்கமும் வாயில் பான் பீடாவை அதக்கி வைத்திருப்பது போலவே இருக்கும் ரொம்பவும் வயதாக தெரியும் ஆனிட்சன்.படத்தில்...ஒரு காட்சியில் "நான் ஒரு மாடல்" என்று ஆனிட்சன் ஒரு பெண்ணிடம் சொல்ல அதற்க்கு அவள் "ஓஹ்..அப்படியா எத்தனை வருடத்திற்கு முன்னால்" என்று நக்கலடிக்கும் அளவுக்கு இவர் வயதாக தெரிகின்றார்.இவர்கள் இருவர் மட்டுமே பிரதான பாத்திரங்கள் என்பதால் அவர்கள் பேசிக்கொள்வது ரொம்பவும் சுவாரசியமாக இல்லாததால் கொஞ்சம் போர் அடிக்கிறது. இதே வருடத்தில் வெளிவந்த Robert Downey Jr. மற்றும் Zach Galifianakis நடித்த due date படத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்,அவர்கள் இருவரின் உரையாடல் மட்டும் தான் படத்தின் பலம்.நம்மால் சிரித்து  மாளாது.

மொத்தத்தில் ஆரம்ப நகைச்சுவைக்காக,அங்கங்கே வரும் சில சுவாரசிய காட்சிகளுக்காக ஒரு முறை பார்க்கலாம்.



அன்புடன்
நான்.

- Copyright © துளி கடல் -